YÜREĞİMDE MARYAM!

Çok büyük bir şeyi ıskalamak gibi
Kökleri gökyüzüne uzayan ağacın gölgesi
Ve yüz yüze kalınca irkilen kadrajın
Kendine hayali masallar umduğu
O şizofren, o sürtünme düzeyi düşük
Kavimler direten çağın uğultusu
Sevgilim, ellerimle ıskalamış olduğumu
Toplumsal baskının arifesinde
Gözlerine isabet edince uyandım
Sözlerin kuşattığı bir adamım artık
Sözleri tutmanın onuruyla yıkılıyorum
Sıvalarım çoktan döküldü
Çatlaklar, kolonlara olan inancını yitirdi
Ve sızıyor içeri göğsüne değen o ışık
İlahi bir sırra vakıf olmuş gibiyim
Mutlu muyum değil miyim?
Bir enkazın ortasında


Iskalamış olduğum;
Ellerinin hayatı dolduran hacmiyle
Bomboş gezegenler arasında
Bir şey bekliyorum sanki
Ama ne?
Bu yolculuğun sonunu mu yoksa
Yoksa ellerinin ellerimi tutup
Çıkaracağını mı suyun yüzüne
Nefes alan, herkesin yüreğiyle tuttuğu
Aklımın buğulu seyriyle sana uzandım
Ey dünyadan ellerime bulaşan
Ruhuma katık gözlerin, yolların merhemi
Kime anlatsam sancıyan hasretini
Cüzdanımda sakladığım fotoğrafın
Ne vakit baksam çocukluğumun bitişi...




Ali Özmen.

HOR

Kahrolsun, elde olanların elde kalışı
Yitip giden tufanımla karaya oturdum
Oturdum, manzaranın yolda oluşuna
Bir ihtiyar benden borç para istedi
Düşündüm ve sordum neden hiç aklıma gelmedi
Bunca zaman
Hayatı borcumu öder gibi harcarken
Neden hiç aklıma gelmedi borç istemek bir kimseden
Rabbim beni çatlayacak atlar gibi koştururken
Deparımı onduran ayaklarımı bir ödül bildim
Nallarım yok
Bunu bir kız söyledi bana
Ürkek ve dirayetliydi
İnsanlıktan bahsetmek için çok geç kalmışım
O yüzden aynalardan bahsedeceğim
Çünkü bir aynalar anlatacak bize
Biz olduğumuz fotoğrafları
Tarihin kiracısı insanoğluna
Fosforlu düşler anlatmak değil benim meselem
Çünkü bilmem doğru olandan yapılmış çamuru
Durmadan biriken sular için bir çatlak
Kırılgan bir söz planlanmıştır belki
Ve kapaklar açılır
Akıp giden ardında batık şehirler bırakır
Toprağa dikmek ellerimizi
Mersin dallarıyla bir süre yeşil kalan
Başucumuzda bazen bir kap su
Elde olanları unuttular sanıyoruz
Hayır, bizi onlardan almadılar
Onları bizden alacakları evrak elde değil miydi?
Dikmek yeşertirse eğer bir terzinin ellerini
Kilo kaybı, kemoterapi ve sabahleyin bir saksağan
Kahrolsun,
Elde olanların, elde kalışı...


Ali Özmen.

SAMUT

Kış serdi beyaz minderini sessizliğin
İçimde yürürdü kanatları ölümün
Korkardım zaten bir kuş oldu olan
Güç saldırdı, göç yollarını kapatan

Kış geldi kara kömürün bağrıyla
Şehir kustu karbonmonoksit ağzıyla
Ayazda terleten emeğin alnında
Ellerinde hasadı saklayan çocuklara

Kış geldi;

Amansız bir hastalık gibi yayıldı
Evlerden, kasabalardan kesildi şehrin insanı
Sayfiyeler kulakları sağır eden bir suskunlukta
Böyle bir günde Allah mı yoksa kaskatı?

Tutuştu evrak, ellerimi ısıtan bir müjde
Kavuşacaksın diyordu yaşlı adamın ilmiyle
Boynunda koşturduğum at boşunaymış
Yere düştüm ve yükseldi filizler gökyüzüne

İşte diktim kendimi, böyleymiş meğer
Serilen örtünün dantelasına verilmiş değer
-Kış geldi ördü bir duvar- ve toprakta sayıklanan ayıp;
Bilinmez altındakilerin, aklında hala var neler!



Ali Özmen.

ANKA’NIN YANIŞI

Şimdi çıkıyorum konturpiye aklımdan
Yol gidiyorum akşam oluyor
Akşam oluyor ben hala yol gidiyorum
Yol senin kıvrımlarında, yol beni büklüm büklüm
Yol sen olmanın sağanağında
Uyan titanyum
Ya da daha havalı ekseri başka bir element
Nagazaki uyan!


Kahvaltı etmenin hükmü zamana direniyor tebessüm söyleminde
Ben çok daha gaddar
Ben çok daha sevgili
Vaktin sigarasızlık zemheri
Çocukluk bitti!

Gerilen kaç poligon daha var?
Olmanın mastürbasyonunda
Ah kodes ağlıyor, yapamadıklarımda
Bir şair olmanın verdiği şirk
İlk kez ölmenin kıvamında
Affet!
Sense şiir olmanın sonsuzluğunda
Affet!




Son hür kuşmuş gibi edalanan
Ahuların, bizatihi karışmak istedikleri suçları örten
Adamlara binaen saçlarını kestirmediği
Bir cenneti kim ne yapsın?

Dolunay, dolunay
Saklanmasana!
İgor’u ağlatacak kadar ne yaptın?
Tıynetinden gelen öksüzlüğü ve öksüzlüğünden çıkardığı
Bir harf vardı.
Namluyu sürdüm, toprak kurak
Dönen aklım revolver
Bana ellerini ver
Bana ellerini ver
Hayat belki de her şey bitince güzel
Bana ellerinden bir mevsim yarat
Simya ilminden düşen bir âşık kalsın saçlarının kırıklarında
Ve bakır daha iyi iletsin
Aklımla kalbimin sende ölümsüzleştiğini!

-Günah budur!

Ali Özmen.

GARDAKİ SON ÜÇ SİGARA

Üç sigaram kaldı gecenin ortasında;

Katolikler uyanın!

Ruhum kilisenin bahçesinde ve ben daim

Müslümanlıktan bahsettim.

Ateşi hortluyorken kaç kişi şiir yazabilir?

Viyana ne demek Bağdat ne demek

El yordamıyla anlamak için bir sigara daha yaktım.

Ağlamak bizi tanrısallaştıran bir acziyet ki

Şirk ne kadar da inmiş sokaklara!

Bir insan olduğum için ilk defa korkuyorum

Kaç maymun, maymun olduğu için korkmuştur

Günün birinde?

Sorular beni hep aynı çıkmaza çıkarsa da babam,

Benim babam, adam.

Ama nedense onun aklında ben hiç adam olamam

Ninova’dan bahsettim bir gün

Ellerim kana kana içiyordum yine sigara

Üstelik bu son sigara,

Baba beni uyarsana

Ciğerlerim Allah rengine kavuşmadan

Biraz daha içme diye bağır bana baba

Sen de üzülüyorsun bende

Neden ayrı ayrı üzülüyoruz?

Artık kimse bir tiren düşlemiyor ki

Kondüktör çocuk aklıma sığmasın!

Biletsiz binilecek tirenler kadar cesur olamadık,

Kalkıp gidelim usulca.

Ellerimi saksılara gömmek istediğim çağı kapattı hüzün

Eksik kalır mı?

Başka bir çağı başlattı hüzün.

Kime nasıl anlatayım çaresizliğimin kıvamını?

İsyan etsem olmuyor,

Kalbime saplanan bir ok kadar sahisin

Etmesem o oku çıkartmak kadar imkânsız yaşamak

Benim küçük aklımda

Şimdi nasıl ağlasın ilmine budanmamış bir nefes

Ve her insan bir nebze peygamberse eğer

Ve bundan haberleri yoksa

Bu mavi gecenin atardamarlarımda işi ne?

“Nereye bu, bileti önceden dağıtılan yolculuk? Aklım sussun şimdi sen söyle.”

Ali Özmen.

ÇAMAŞIR MAKİNESİNE ATILAN UÇURTMA

Çamaşır makinesiyle göz göze gelmek uzaktan

Koridorun ışıklı yanlarından tutup biraz daha asılmak tütüne

Kapının yaptığı eğimin beyninde yankılanmasıyla susan

Tabiri hiçbir zaman caiz olamamış seni sevmek var

Ölümü anlatmak ölmekten zor geliyor bazı anlar

Ölümü düşlemeyenlerin oturduğu

Sandalyelerin üzerlerinde hep bir ağırlık mı kalır?

Bir şiire yumuşak g ile başlamayı hayal ettik beraber

Uzanmıştık sedyeye ve kanımıza akan serumdan fazlasıydı

Geçiyor işte tüm aksatılmış, bakımsız otel odaları karşımızdan

Yalnız kalmanın gururundan bahsedeceksek tam sırası

 Yoksa hala gelmediğini, gitmemiş olduğuna bağlayacak

Ve onu koşa koşa uçuracak çocuklar var sokağımda

Olmaktan çekindiğimiz ve köpek gibi olduğumuz

En arabesk şiire meze olmamızdan henüz bahsetmedim

Çünkü çok eğreti bir balkon manzarasında geceleri üşümek

Temmuz ayının getirdiği her şeyin hüznüne değer

Unutmak bunu gerektirdiği sürece tren aynı saatte geçer

Bugünlerde ellerini ne kadar sıkı tutarsan o kadar terler

Önce dağlardan düştük, sonra ovalar ve sokaklardan

Salonlarda dolduk gitgide elimizde her şeyin uzaktanı

Kimseye gösteremediğim bir resmin kaldı, sen gelmemekle ne güzel yaptın

Buzdolabı mesela hala ne güzel değil mi mecburuz yanına gitmeye

Bunları düşünerek geçiyordum koridorun ışıklı yanlarından

Ne güzel çamaşır makinesiyle göz göze gelmek uzaktan

Ali Özmen.

HEMZEMİN

Değmedi tenine henüz bir gezegen

Sürünerek çıktığı tüneli anımsadı

Yaralarını sayamıyordu artık, onlardan dahi uzaktı

Oturdu öylece yakamoza aldanmadan

Ve düşerken yazdığı bir şiiri anımsadı

Henüz tutmadığı ellerinden

Bilhassa yasaklı Cumhuriyet şairlerinden

Sidik yarışından usandığı her anın çalımından

Antrenmanda vasatlığımı yüzüme vuran Bulgar hocadan

Dan, dan ve dan

Güzel bir kadından hoşlanır gibi bakıyordu silahlara

Ruhunun kazan dairesinde yaktıklarından anlaşılıyordu bu

Mevsimler gibi o da değişiyordu

Bir sahaf kokusunu sakladı çantasına Orhan Veli’den

Uzandıkça kök salan çimlerine bakakaldı

Bir akşam vakti tüm olup biten onun yüzünden gibiydi

Yüzü öyle karmaşık ve güzel

Yüzü İzmir kadar keyfe keder

Sakladığı tüm ayrıntılarda kaybolacak oldu

Hep bir yere yetişecekmiş telaşı bu yüzden

Değmedi tenine henüz bir gezegen

Elinden geldiği kadarıyla dağlıyordu manzarayı

Bir yangın merdiveni edasıyla mecburdu

Frekansı buluncaya dek kesti bileklerini gökyüzünün

Çokça yağmur yağdı balkonuna hüznünün

Yetiştirdiği tüm saksıların nefretiydin

Sen, muğlak vagonlu rahvan bir tren

Tam dört kırkta düdük çalarak geçtin şehirden

Herkes biliyordu hep vakitsizdin ezelden

Mevsimler gibi değişmiyordun sen

Ali Özmen.