PERDESİZ

Bütün kitapların manaya burkulan son kelimeleriyle uğurluyorum seni, sayfa çevirmekten daha mekanik ve ardından iş çevirmekten daha nemli çünkü, bunun aşkla ilgisi yok. Bütün bu olup bitenlerin bir manası yoktur belki, alın bakın siz busunuz! Alnımda, bakışlarında ve Rabat'ta bahar artık uzakta. Yan yana olamadığımızın coğrafyası mı olur? İmla ve ilga. Gideceğimden emin olabilirsin ama bugün değil, belki bir vapurla. Anlatacak bir şeyim yok, bunu anlatmak istiyorum. Varım ve yok olmakta varlığım, var olmak böyle bir şey. Artık korkmuyorum, anladım ki cümlelerin cevheri harfler değil.
"Bekleyin, tekrar geldiğimde hakkıyla konuşacağım." diyerek, kaçmadan önce son sözünü söyleyen mağlup bir komutan, bir daha uzun cümleler kurmayacağına yemin etti. Bir kitap olabilecek kadar yaşasaydı eğer bu duygu karmaşasını yenecekti.


-Bekleyin, tekrar geldiğimde hakkıyla konuşacağım.

Ali Özmen.

KAYBOLAN UNICORN

Bir yalanı kaç yerinden tutmak gerekir dersin
Ürkmesin içindeki unicorn, kanı yere düşmesin
Zamanın buladası, görgü solungaçlı toprak tenin
Anlamazsın çünkü ben sekiz dakikada Eylül ettim
Bu kez dinle;
Sahici atlar vardı unutulan ve tren yolu boyu uzanan
Harbiden zaman bu, mukayyetnamesiyle; duvarda ve kolumda
Aldandıkça bir kaç parça eşyaya, gurur denilen piç yanımda
Kır aynaları, utanma ve dipsiz kadehleri taşırma
İç çekişli ve içten yanmalı kalbin değilse ana budanan
Kedimizin adını hatırla!

Ali Özmen.

KUYUYA TANIK

Ücra bir karanlığın raksından arda kalan gölge lekesi

Hiç olmayacak bir devrimden bahsetmek kadar kararlı

Durulan sulardan birden çıkagelen Marla’nın sesi

Yine o saksı bitkisi ve işkence antolojisi kadar sabırlı

Ruhuma öykünmüş olmalı Şebinkarahisar’ın yolları

Kestirme bir yol arıyor soğuktan çatlamış dudaklarım

Fütursuz bir köy kahvesindeki dinmez ciğer ağrılarım

Yaratıcı mükemmel resmetmiş Karadeniz’deki tabloları

Olup bitenin dinginliğinde sarmalanan bir mide bulantısı

Anımsattı bana palazlanan eve dönme isteğimi

Uyandığımda, bir otel odası ve üzerimde yalnızca Marla’nın gidişi

Unutamam bir park var ki dünyadaki tüm parkların yarısı

Herhangi bir yazın sonu gibi gelir bu fayrap sancı

Balkonda sigara içişiniz gelir aklına, ölümün o güzel rahvanlığında

Sen, ömrümde acıtılan tek yanlış kamera açısı

Şehrin uykusunu bölen, hayatın ilahi kayganlığında

Ali Özmen.
 

ÇAMAŞIR MAKİNESİNE ATILAN UÇURTMA

Çamaşır makinesiyle göz göze gelmek uzaktan

Koridorun ışıklı yanlarından tutup biraz daha asılmak tütüne

Kapının yaptığı eğimin beyninde yankılanmasıyla susan

Tabiri hiçbir zaman caiz olamamış seni sevmek var

Ölümü anlatmak ölmekten zor geliyor bazı anlar

Ölümü düşlemeyenlerin oturduğu

Sandalyelerin üzerlerinde hep bir ağırlık mı kalır?

Bir şiire yumuşak g ile başlamayı hayal ettik beraber

Uzanmıştık sedyeye ve kanımıza akan serumdan fazlasıydı

Geçiyor işte tüm aksatılmış, bakımsız otel odaları karşımızdan

Yalnız kalmanın gururundan bahsedeceksek tam sırası

 Yoksa hala gelmediğini, gitmemiş olduğuna bağlayacak

Ve onu koşa koşa uçuracak çocuklar var sokağımda

Olmaktan çekindiğimiz ve köpek gibi olduğumuz

En arabesk şiire meze olmamızdan henüz bahsetmedim

Çünkü çok eğreti bir balkon manzarasında geceleri üşümek

Temmuz ayının getirdiği her şeyin hüznüne değer

Unutmak bunu gerektirdiği sürece tren aynı saatte geçer

Bugünlerde ellerini ne kadar sıkı tutarsan o kadar terler

Önce dağlardan düştük, sonra ovalar ve sokaklardan

Salonlarda dolduk gitgide elimizde her şeyin uzaktanı

Kimseye gösteremediğim bir resmin kaldı, sen gelmemekle ne güzel yaptın

Buzdolabı mesela hala ne güzel değil mi mecburuz yanına gitmeye

Bunları düşünerek geçiyordum koridorun ışıklı yanlarından

Ne güzel çamaşır makinesiyle göz göze gelmek uzaktan

Ali Özmen.

HEMZEMİN

Değmedi tenine henüz bir gezegen

Sürünerek çıktığı tüneli anımsadı

Yaralarını sayamıyordu artık, onlardan dahi uzaktı

Oturdu öylece yakamoza aldanmadan

Ve düşerken yazdığı bir şiiri anımsadı

Henüz tutmadığı ellerinden

Bilhassa yasaklı Cumhuriyet şairlerinden

Sidik yarışından usandığı her anın çalımından

Antrenmanda vasatlığımı yüzüme vuran Bulgar hocadan

Dan, dan ve dan

Güzel bir kadından hoşlanır gibi bakıyordu silahlara

Ruhunun kazan dairesinde yaktıklarından anlaşılıyordu bu

Mevsimler gibi o da değişiyordu

Bir sahaf kokusunu sakladı çantasına Orhan Veli’den

Uzandıkça kök salan çimlerine bakakaldı

Bir akşam vakti tüm olup biten onun yüzünden gibiydi

Yüzü öyle karmaşık ve güzel

Yüzü İzmir kadar keyfe keder

Sakladığı tüm ayrıntılarda kaybolacak oldu

Hep bir yere yetişecekmiş telaşı bu yüzden

Değmedi tenine henüz bir gezegen

Elinden geldiği kadarıyla dağlıyordu manzarayı

Bir yangın merdiveni edasıyla mecburdu

Frekansı buluncaya dek kesti bileklerini gökyüzünün

Çokça yağmur yağdı balkonuna hüznünün

Yetiştirdiği tüm saksıların nefretiydin

Sen, muğlak vagonlu rahvan bir tren

Tam dört kırkta düdük çalarak geçtin şehirden

Herkes biliyordu hep vakitsizdin ezelden

Mevsimler gibi değişmiyordun sen

Ali Özmen.