HALA BİRDEN AZ (biraz)

Yüzümde sonbahar aksanıyla uzanan bir yara
Okyanuslar kabardı,okyanuslar taştı o mevsimden bu yana
Ben bademlerin çiçek açtığı bir güne inandım
Yine
Tüm sevgililer uyuyabiliyorken koynunda ölümün
Kara bulutların, toprağın, unuttuğumuz sabanın
Hükmünde uyandım
Ağıtlar çoktan yakılmış, ağlar atılmış hüzünlere
Yağmur geç kalmış, ihtiyarın dilinde
Uyan sevgilim, sende izle
Kapının önünü süpüren samimiyeti
Çiçeklerin yorduğu masumiyeti kıskan biraz
Ellerinin üşüdüğü günlere dönelim
Ciğerlerimin renginden önce
Yaz gelsin,
Düğünler kurulsun penceremde

Yüzümde sonbahar aksanıyla uzanan bir yara
Salınarak tenhalığın sokağında
Unuttuğumuz ağaç türlerinden
Daha unutulmaz bir şiir söyle şimdi bana
Çünkü kolay geçmez bu yara
Dönüp durduğum tümsekten düşmeyeyim diye
Annemin gözlerinde,
Sesim olsun kulaklarında yankılanan
Hoşgel,
dinlen
biraz
Biraz konuş, anlat bana
Çünkü kolay kolay geçmez bu yara.


Ali Özmen.

HEMZEMİN

Değmedi tenine henüz bir gezegen

Sürünerek çıktığı tüneli anımsadı

Yaralarını sayamıyordu artık, onlardan dahi uzaktı

Oturdu öylece yakamoza aldanmadan

Ve düşerken yazdığı bir şiiri anımsadı

Henüz tutmadığı ellerinden

Bilhassa yasaklı Cumhuriyet şairlerinden

Sidik yarışından usandığı her anın çalımından

Antrenmanda vasatlığımı yüzüme vuran Bulgar hocadan

Dan, dan ve dan

Güzel bir kadından hoşlanır gibi bakıyordu silahlara

Ruhunun kazan dairesinde yaktıklarından anlaşılıyordu bu

Mevsimler gibi o da değişiyordu

Bir sahaf kokusunu sakladı çantasına Orhan Veli’den

Uzandıkça kök salan çimlerine bakakaldı

Bir akşam vakti tüm olup biten onun yüzünden gibiydi

Yüzü öyle karmaşık ve güzel

Yüzü İzmir kadar keyfe keder

Sakladığı tüm ayrıntılarda kaybolacak oldu

Hep bir yere yetişecekmiş telaşı bu yüzden

Değmedi tenine henüz bir gezegen

Elinden geldiği kadarıyla dağlıyordu manzarayı

Bir yangın merdiveni edasıyla mecburdu

Frekansı buluncaya dek kesti bileklerini gökyüzünün

Çokça yağmur yağdı balkonuna hüznünün

Yetiştirdiği tüm saksıların nefretiydin

Sen, muğlak vagonlu rahvan bir tren

Tam dört kırkta düdük çalarak geçtin şehirden

Herkes biliyordu hep vakitsizdin ezelden

Mevsimler gibi değişmiyordun sen

Ali Özmen.