NE O, NEON!

  

Neon gazlarını eskiten bir ara sokak vardı
Üstelik ben de sikliyordum insanları, Beckett geç kalmıştı
Soğuk ne kadar özlenirse o kadar yazdım olanları aklıma
Sonranın tiksinti verdiği bir ana eğilip ama koydum
-Ama.
İnanmazsın bir zaman;
Kudüslen bir bildim sevdayı delindi böğrüm
Kuş kanattı, kanatlandıkça sonradan irkildim
Yakarca sen hiç otobüs bekledin mi ömründe?
Kristal sana ne anlatır yağmurlu bir günde?
-Ben çok bekledim.
 
Yılkı nüktedan bir dirayetle bozkıra geçen
Alargada pas tutan bir söylemdin âh ki sen
Herkesin bildiği kimsenin kutsal bir kitapta aramadığı
Eksik bir evrak gibi saplandım vakte ve sana
Durmadan davrandım, tutukluk yaptı yol
Paraşütsüz atlayınca, kaldırımdan inmek kolay geliyor
 
Uyan İgor, seni anlamaya geldim
Bahçende ne garip isimde köpekler var
Sakın sen anlatıp durma
Olanları kafaya takmayacak kadar sarhoş ol
Bazen bir fotoğrafın yokluğu dahi aynadan taşıyor
 
Bense kaybettim,
Yoldan çıkmanın saksı tavırlarıyla,
Tutkal gibi elde edilmenin karmaşıklığı
Hudut, aklımda bir tebessüm ve seyrek
Kafam allak bullak;
Bir tufanın gururu kırılmış göçmen kuşların geç kalışında
Aynı anda gagalarında zeytin dalı ve bir diğer uçta
Kırk şilin için iç geçirmiş bir dilek çeşmesinde kurna
Ne yapmalı da güldürsün yüzümüzü hasat, kalktığında?
Beklemeli mi Endülüslü tüccarı?
Çırpındıkça içine çeken; hayat sanki bataklık, insan kılığında
Endülüs’ten kalkıp gelen kim varsa başka diyara
Sofrayı toplasın, artık yeter
Neon gazlarını eskiten bir ara sokak vardı
Duvarda asılı olan yeşil
Yağmur altında parlayan ’Çıkış’ yazısının
Hayatıma muhakkak bir mesajı vardı.
 
 
Ali Özmen.

2015 yılında yazdığım bir şiirdir, revize edilmiştir.

KHARON DERGİ 2. SAYI'DA YAYIMLANMIŞTIR.

ŞAMAN VE ZAMAN

Babanı kaybedersen, sigaranın tadını da kaybedersin

Bu Semerkand kadar gerçek!

Sonrası sadece bağımlılık

Sıvaların dökülse keşke günün birinde

Derinin altından güzel şiirler belirecek gibi

Güzel bakıyorsun.

Bozkır sensiz ne yapar?

Atlar başıboş atlar

İşte kanım öyle durmaz damarda

Bir efsane daha bitiverecekmiş gibi toprakta

Ve ben toprağa uzanacakmışım gibi

Mezarsa dapdar

Şamanın elinde bir zaman

Zaman senin hüznüne bakar

Görür gözüm görmez gayrı

Uyansam da uyaramam

Gökler bundan dolaylanır durur başımda

Kimse şiir okuyacak kadar oldu muydu karanlıklara

Yılkıysa sonsuz bir ufukta

Gözlerin zamansız, amansız ve kutsal bir savaşta

Nehrin kıyısına kurulan şehirler kadar çok

Göynüm kaybeder her bakışta…

Ali Özmen.

HEMZEMİN

Değmedi tenine henüz bir gezegen

Sürünerek çıktığı tüneli anımsadı

Yaralarını sayamıyordu artık, onlardan dahi uzaktı

Oturdu öylece yakamoza aldanmadan

Ve düşerken yazdığı bir şiiri anımsadı

Henüz tutmadığı ellerinden

Bilhassa yasaklı Cumhuriyet şairlerinden

Sidik yarışından usandığı her anın çalımından

Antrenmanda vasatlığımı yüzüme vuran Bulgar hocadan

Dan, dan ve dan

Güzel bir kadından hoşlanır gibi bakıyordu silahlara

Ruhunun kazan dairesinde yaktıklarından anlaşılıyordu bu

Mevsimler gibi o da değişiyordu

Bir sahaf kokusunu sakladı çantasına Orhan Veli’den

Uzandıkça kök salan çimlerine bakakaldı

Bir akşam vakti tüm olup biten onun yüzünden gibiydi

Yüzü öyle karmaşık ve güzel

Yüzü İzmir kadar keyfe keder

Sakladığı tüm ayrıntılarda kaybolacak oldu

Hep bir yere yetişecekmiş telaşı bu yüzden

Değmedi tenine henüz bir gezegen

Elinden geldiği kadarıyla dağlıyordu manzarayı

Bir yangın merdiveni edasıyla mecburdu

Frekansı buluncaya dek kesti bileklerini gökyüzünün

Çokça yağmur yağdı balkonuna hüznünün

Yetiştirdiği tüm saksıların nefretiydin

Sen, muğlak vagonlu rahvan bir tren

Tam dört kırkta düdük çalarak geçtin şehirden

Herkes biliyordu hep vakitsizdin ezelden

Mevsimler gibi değişmiyordun sen

Ali Özmen.