29 Ekim 2011 Cumartesi

Mor bir kahkaha gördüm.






Özgürlüğümü kalp atışlarına emanet ederek, gözlerinden bir nefes daha aldım. Ruhun, üzüm ve anasondan üretilmişti, emindim. Bana “nefesim” derdin, kesilirdim O’nun işaretlediği yerlerden. Dünyanın eğimi bükülürdü, bükülürdü ve gece gündüzüm olurdu. Gündüzüm selamdan uzak. Kime baksam yasaktı, aslında en çok bana uzaktı. Şimdi, tenimden sıyrılan birkaç izin var. İzin verseydin eğer izinde cennete binaen bir sonsuzluk yaratmak üzere önce bir şiir yazmak isterdim. Sonra sen dinlerdin, beni öperdin ve cennetin temeli atılmış olurdu. Mor bir kahkaha atılırdı cennetten, yanımıza alırdık onu.

Geceye düşen bir peygamber, korkudan üşüyen iblisi ısıttı. İblis, korktu. Yeminler ediyordu, sustum. Ben seni başka sevmiştim, her şey uzaktı. Mor bir kahkaha gördüm, nabzım tekrar attı.

-Seninle beraber ölebilir miyim?

+Yaşamak dururken mi?

-Yaşamak dursun zaten, ben sonucu istiyorum. Her şeyin son ucu sen ol istiyorum.

+Bu şarkıyı biliyor musun?

-Bilmiyorum.

+Ben yarın gidiyorum. Bana söylemek istediğin bir şey var mı?

-Seninle dans etmek istiyorum ama nasıl edileceğini bilmiyorum.

+Bende, sanırım önce bana sarılmalısın.

-Gökyüzüne bak sanırım yağmur yağacak.

+Bulutlar mosmor

-Mor bir kahkaha gördüm

+Tanrı olmalı…

-Beni tekrar öpsene


Ali Özmen.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder